هم دست با چاقوی زنجانی ست چشمت!*

 

چون ماهی سرگشته که دل بسته ی دریاست

من در تو گرفتار و تو انگار نه انگار...

و ح ی - د

 

سلام!

به روز کردن وبلاگ کار سختیه

حداقل برای من!

به هر حال خوشحالم که بعد از ۳ ماه موفق شدم در واپسین لحظه های بهار اینجا رو بروز کنم

 

غزل مثنوی

 

اصلاْ قرار نیست که این قصه سر شود

باید علاقه ام به شما بیشتر شود

با چشم هات شعر خودم را قلم زدم

جایی که فرصت غزلم را بهم زدم

از روزهای تلخ تو کم می شوم ولی..

با تو دوباره عازم غم می شوم ولی..

هی حرف پشت حرف به گوشم رسیده است

وقتی سرت دوباره به دوشم رسیده است

من قانعم به بودن تو در تصورم

وقتی که از نبود تو این روزها پرم

هرشب برای آمدنت راه می کشم

این راه را به عشق تو کوتاه می کشم

پیش سکوت تو نفسی کم می آورم

در قاب عکس جای خودم...آه می کشم

این روزها که عشق برایم مقدر است

من بغض های تلخ از این چاه می کشم

نقاش می شوم که تو را دست و پا کنم

گاهی نگاه می کنم و گاه می کشم

لعنت به من که پیش همه جار می زنم

من دست از نگاه تو این ماه می کشم

امشب دلم گرفته و حرفی نمی زنی

حس می کنم دوباره به فکر همان زنی

تو می روی و وعده ی ما سست می شود

این اشک ها برای خودت پست می شود!

تو می روی و کار دلم سخت می شود

با رفتنت خیال همه تخت می شود

این روزهای نحس به جایی نمی رسد

با تو همیشه بحث به جایی نمی رسد!

 

                                                     "نرگس شمس"

 

+خنده های خوب زن

گونه های خیس مرد

قهوه های تلخ تلخ

شام های سرد سرد

دیر عاشقش شدم

دیشب ازدواج کرد!

"رستاک"

 

++ من از خوش باوری در پیله ی خود فکر می کردم

خدا دارد فقط صبر مرا اندازه می گیرد

"فاضل"

+ قطره در دامن دریای کرم گوهر شد

کفر در عشق محال است که ایمان نشود

"صائب تبریزی"

 

++ خدایـــــــــا بابت این روزهای آروم و خوب خیلی ممنونتم...

 +عزیزترینم این روزها بیشتر از هر وقت دیگه ای به بودنت می بالم

مراقب دوستی مون باش دریـــــــــــــــای من:*

 

+"عنوان مطلب"مصرعی ست از: فواد میرشاه ولد

++ ترانه ام در سایت "آکادمی ترانه": مثــــــــه رود...

 

+گوشــــه ی دنج تنهایی*

 

چقـــدر خوب که دیگر مرا نخواهی دید!

 

 

تکیه کردم بر وفای او..غلط کردم،غلط

باختم جان در هوای او!غلط کردم،غلط

عمر کردم صرف او، فعلی عبث کردم، عبث

ساختم جان را فدای او،غلط کردم...غلط!

دل به داغش مبتلا کردم، خطا کردم، خطا

سوختم خود را برای او، غلط کردم، غلط

 /وحشی بافقی/

 

 این هم غزل!

 

چقدر خوب که دیگر مرا نخواهی دید

برو که پشت سرت ردِّ پا نخواهی دید

بزن به نیل تنت را!زمان معجزه نیست

که بعد ازاین اثری از عصا نخواهی دید

تو در "گذشته" ای و من چقدر بی "حالم"

نقاط مشترکی بین ما نخواهی دید

سوای خاطره هامان،سوای دلتنگی-

تو روی آنچه گذشت ست را نخواهی دید

هنوز توی سرم فکرهای ناجور است

میان سیل غزل ناخدا نخواهی دید!

مسیر پر زدنت را به گریه شستم من

بــــرو! که پشت سرت ردِّ پا نخواهی دید

                                                      "نرگس شمس"

 

 

+ پیشاپیش سال نو مبارک

 

+++لیـــــلا عبدیِ عزیـــــــــــزم با یک غزل از "دکتر اکرامی فر" به روز است:

"اشک من؟ آنچه می شمردی بود"

                                              

هر چی آرزوی خوبــــــه مال تو..


 

حالا که بین این همه مجنون شدی لیلا

یعنی تماشایی شده ترفند عاشق ها

امروز با چشمان تو زیباترین روز است

لیلای من،لیلای من،لیلای من،لیــــلا...

                                     

 *بخاطــــر اومدنت یه دنیــــا ممنونِ توام...*

 

 "عشق

فانتزی عجیبی است

فانتزی عجیبی در یک اتفاق آرام

در گذر روز به روز گذری

که نامش را زندگی می گذارید

آرام و بی صدا می گذرد

آرام و بی صدا تکرار می شود...

آرام و بی صدا

اتفاق افتاده است و،

نفهمیده ای

حواست نیست

در این زندگی آرام

عاشق شده ای و نفهمیده ای"

                                          طالع متولدین "بهمن ماه" به قلم "امین منصوری"



لیلـــــای عزیزم:*

                           "تولــــــدتـــــــ مبــــــارکــــــــ"

 

                                                                                 ::..دوستی مون بهـــاری..::

 

 +حال مرا شعر سمیه خوب میفهمد!

++بخوانید شعر بسیار زیبای سمیه قبادیِ عزیز را..

 ...

درپایان:

                   منی که محو تو بودم از عشق جا ماندم

                   پیاده آمده ها زودتر سوار شدند!

                                                                     "لیلا عبدی" 

 

خــــــدا اجــــازه؟!

 

 

مثل گرگـــی که قفس پاره کند،می فهمد

درد دلتنـــگیِ ما را به عدد می فهمد!

                                                   "حسن پاکزاد"



سلام

پائیزتان مبـــارک!


این روزها حسابی مراقب دلتان باشید که مبادا بی هوا. . .

پائیز است دیگر، یک دفعه دیدید کار دستتان داد!

این حرف ها را یک ماه است به خودم می گویم،حالا به شما!

...

اگه آدم گذاشت اهلیش کنن

بفهمی،نفهمی خودش و به این خطر انداخته که

کارش به گریه کردن بکشه!

                                    "شازده کوچولو"


...

 

 بخوانید غزل فوق العاده زیبای لیلایم را...

                                                      حال همه ی ما خوب است اما تو باور مکن!

... 
 

این هم غزل

هـــر چند دور، هر چند دیـــــر. . .



از سایه ها همیشه بلا دور می شود

تا می دوم به سمت خدا، دور می شود

این دلخوشی شبیه همان بادبادک است

کافیست یک دقیقه رها... دور می شود

هی التماس می کنم اینجا بماند و...

تا دست می برم به دعا، دور می شود

تبخیر می شود همه ی خاطرات "آه"

از این بخارِ شیشه چه "ها" دور می شود

حرفی نمانده بین منو این دقیقه ها

کاری بکن که بی تو هـــــوا دور می شود

آسوده باش بعدِ تو این قلب در به در

یا می رسد به مرگ وَ یا دور می شود

من را به خاطرات تو تبعیـــــد کرده اند

هی فکر می کنم که تو نزدیک می شوی!

 

                                                          "نرگس شمس"



در پایان:

     قلبها دریچه نفوذند و آنکه صادقانه نفوذ کند 

                                                     پایدارترین مهمان است.

                                                                                    "امام علی(ع)"



کجــــا به خنـــده می رسیم؟!

 

موعود خدا مردِ خطر می خواهد

آری،سفرِعشق،جـــگر می خواهد

ای جامعه ی میلیونیِ عصر ظهور

او سیصد و سیزده نفر می خواهد!

                                               "محمدحسین ملکیان"*

 

سلام

نیمه ی شعبان مبارک...

حرفی ندارم راجع به "او" بنویسم جز همین دعای همیشگی "اللهم عجل لولیک الفرج"

همین!

 

از دوستانی که گله کردن بابت دیر به روز کردن هام معذرت می خوام واقعاً!

واین که تو این پست می خوام یکی از دوستان خوبِ وبلاگم که وبلاگ بسیـــار خوبی دارن رو معرفی کنم

باشد که بخوانـــــید:

 "ســــــــوگــــــــماد"

امیدوارم شما هم مثل من از خوانش این وبلاگ لذت ببرید.

 

-قرار نبود با این غزل به روز کنم ولی...

 

 

شبیه هر غزلم بی بهانـــــِ می شکند

کبوتری، که به دستانِ لانه می شکند

همیشه تکیه زدم من به باورت اما-

تو نیستی که ستون های خانه می شکند

غزل برای نگاهت شبیه سم شده است

بدون شعر عزیزم زمانه می شکند

شنیده ام که دلت قسمتِ دلی دیگر...

شنیده ای که کسی عاشقانه می شکند؟

تو نیستی چِقَدَر حرف در دلم مانده

که ابر گریه کند روی شانه، می شکند!

تلو تلو به تو نزدیک می شود نفسم

تلو تلو که بیایم............................

ادامه** می شکند!

 

در پایـــان

 

گاهــــــی فکر می کنم "جمعه" فقط بهانه است

                                            

                                               اگـــــر آدم باشم "سه شنبه" هم می آیی!

 

پ.ن)

*از مجموعه ی "نُت های گریه دار"سروده ی محمدحسین ملکیان.

**قافیه ی "ادامه" با آگاهی به کار برده شده،صرفا برای هنجار شکنی.

پ.ن ۲)

شاید همین روزا بار سفر و بستم و از بلاگفا برای همیشه خداحافظی کردم...

 

 

 

دنیـــــای این روزایِ من هم قـــدّ تن پوشم شده!

 

فصل بهـــــار آمد و رنگِ بهار نیست

اُردی جهنم است کسی را که یـــــار نیست!

/؟/

 

سلام!

اُردی بهشت مبـــــــارک...

طبق معمول بابت دیر به روز کردن از همه گی معذرت می خوام!

ممنونم از دوستانِ خیلی خوبم که همواره به یادم هستند.

امیدوارم که نمایشگاه کتاب فرصتی باشه برای دوباره دیدن دوستان.

"اگه خدا بخواد..."امسال نمایشگاه کتابهای فوق العاده زیبایی خواهد داشت:

"دیگر پذیرفتم که ماه از دور زیباست" رویا باقری عزیز

"راه را برداشت" آقای حسن پاکزاد

"فیروزه ی خاتم" آقای هادی وحیدی

"یک ربع به یک" رضا اسم خانی

 واما:

این پست با پست های گذشته ی من فرق داره فرقشم اینه:غزلی که تو این

پست می خونید غزلِ تنـــها من نیست!

یه کارِ مشترکه که به پیشنهادِ لیلا عبدیِ/عزیزم باهم نوشتیم

هر دویِ ما امیدواریم که این غزل خوب از آب دراومده باشه و مورد پسندِ همه..

 

 

دلم انگار گرفته ست از آن روزی که...

باز هم چشم به این فاصله می دوزی که...

"طرحِ" چشمانِ ترت را به من آموخته ای

دو وجب پیرهنم مانده به گلدوزی که...

مثل یک شیشه به تصمیم تو راضی هستم

آه حتی اگر از سنگ بیاموزی که...

نَفَسم حبس شده در تو! خدا می داند

کاش یک بار فقط... آه نمی سوزی که...

شاید از پا دَرَم آورده به این آسانی

بی تو این خاطره ی مبهمِ مرموزی که...

دردِ دلتنگ شدن را چه کسی می فهمد؟

باید امشب غزلم شعله بیفروزی که...

پشتِ این پنجره انگار کسی را هرشب...

چه شبیه است به تو،این شبح مووذی که...

مثل یک باغچه خشکیده ام و می دانم

دلخوشم کرده ای امسال به نوروزی که...

تا حریف تو در این بازیِ بیخود نشدم

کشته شد عشق به دستِ دلِ پیروزی که...

 

لیــــلا عبـدی/نرگـس شـمس

 

 

و در پایان

 

                       گناهش پای خودت!

                                                            روزه بودم، آن روز که حسرتت را خوردم...!

 

 

بهار آمده یا رب چه رهن باده کنم؟!  

 

 

 

مثال ماست که می گفت کودکی گریان

به مادرش که بگو من چه چیز می خواهم!

                                                             سلیم تهرانی

 

 

از آخرین غزلهای سال ۹۰

 

وقتی رسید سدِّ پر از خون، شکسته شد!

در آبیِ نگاه تو کارون شکسته شد

لیلای بی ملاحظه! سرگشته میشوی

در شهر عشق حرمت مجنون شکسته شد

دستانِ پینه بسته ی زن روبروی من...

آیینه شمعدانی خاتون شکسته شد

انگار سهم من همه ی خاطرات تلخ...

دیدی چگونه شاخه ی زیتون شکسته شد؟!

تعبیر می شود غم کابوس های نحس

دیوار، بغض، وسوسه! قانون شکسته شد

تا آمدی میان غزل غم درو کنی

در شعرهای تب زده مضمون شکسته شد!

 

                                                                " نرگس شمس "

 

و در پایان

                 

                     زخم که می خوری خوب مزه مزه اش کن

            

                                                                               حتما نمکش آشناست...!

 

 

پ.ن) سال نوإ همگی پیشاپیش مبارک...................

 

 

کنار من که قدم می زنی هوا خوب است...*

 

پایانم نزدیک است

 

نبودنم را تمرین کن!

                                     /؟/         

                                                             

                                                    

شعری که میذارم در قالب " مثنوی غزلِ" نقد فراموش نشود لطفاً!

 

 

 من را ببر با خود از این دلتنگیِ بیخود

روزی که این دختر بدون چتر عاشق شد

عمری دویدم تا ته این جاده باور کن

وقتی که گفتم عشق من را ساده باور کن

من آرزویت می کنم در خواب وقتی که

وا می شود این عقده ها از کار بختی که...

دارم میان شعر ها جان می دهم هر بار

این خود کُشی را از دلِ این شعرها بردار

وقتی در و دیوار از تنهایی ام لرزید

از شدت دیوانگی هایم خدا ترسید!

---

دارم از این دل کندنِ ناگاه می ترسم!

از حرف های تو -شده کوتاه- می ترسم

جایی که طرحِ سایه ات بالا سرِ من نیست

از شکل های ساده ی اشباح می ترسم

هر چند زیبایی ولی یوسف نخواهی شد

وقتی شنیدم گفته ای از چاه می ترسم

نیلوفرم! بنشین کنارم، برکه ات تنهاست

چندی ست بی تو از نگاهِ ماه می ترسم

گفتی که محکم باش بعد از من! دلم لرزید

کوهم ولی از ریزش یک کاه می ترسم

 ---

 می ترسم از حسی که بی تو در تنم جاریست

باور بکن این زخم ها، این زخم ها کاری ست

دارم به جایی که نباید می رسم کم کم

سر می کشم بی حوصله یک استکان ماتم!

من با تو معنا می شوم در خواب ها حتیٰ

داری تماشا می کنی تنهاییِ من را؟...

عکس مرا حک کن به روی چشم هایت تا

شاید خدا این بار عاشق کرد چشمت را...!

                                                                 "نرگس شمس"

 

در پایان...

 

 

این روزها نوازنده ی خوبی شده ام

 

                                    دلم شور می زند

                                                                     چشمانم تار!

 

 

 * عنوان مطلب مصرعی ست از غزل شکوهمند "صالح سجادی"

 

پائیز مبارک!

 

ماجرا

از چشم های تو شروع شد...

تو

به او نگاه کردی

من

شاعر شدم!........................"مهدی مظاهری"

 

 

و...چهارپاره!

 

فنجان پر از بغض و هوای شهر دلگیر است

در گوشه ی دنجی کنارم شعر میخواند

من دوست دارم در نگاهم بیشتر باشی

چشمان تو این چیزها را خوب می داند!

 

سرگرم دستان توأم وقتی که می لرزد

دلواپسی های تو را آهسته می خندم

وقتی مجال با تو بودن نیست تا فردا

در را میان لرزش دست تو می بندم

 

حالا دو دستت خیس، لب هایت غم انگیز است

هستی کنارم ساکت و آرام تا هر جا...

هر چند خوشبختیم اما باز می ترسم

برگردی و عاشق شوی تنهایی خود را!

 

این خانه را هم عاشقش کردی، نگاهش کن!

عکس تو را بر روی قلبش قاب می گیرد

این جا پر است از چشم های تو ولی قلبم

عاشق تر ست از خانه و دلسرد می میرد

.

.

.

.

 حالا سرازیر است بغض من از این فنجان

دارم خیالاتی تر از هر روز می میرم

داری کنارم شعر می خوانی...نمی فهمی!

هر روز با رؤیای تو درگیرِ درگیرم

 

خانه پر از باران شده بی چشم های تو

مردم مرا دیوانه می خوانند و پر دردم

این جا دوباره با خیالت زنده ام برگرد

من زندگی را پای عشق تو رها کردم!!!

 

 

و در پایان....

 

                  تمام مزرعه کافر صدایش میزدند

                                                             آفتاب گردان کوچکی را که...

            عاشق باران شده بود!

 

 

من خسته ام تا پا به پایت...

 

دستی تکان نداد وقتی دلم شکست! 

باور نمی کنم...شاید نداشت دست!!!...............سید جواد طباطبایی

 

 

سلام....

هفته ی پیش ۵شنبه خوشبختانه یا متأسفانه دعوت شدم به مسابقات کشوری دانش آموزان سراسر کشور میلی به رفتن نداشتم اما رفتم...

مقام دوم کشوری رو آوردم از این بابت خوشحالم و از این که خیلی خیلی خیلی تو این اردو اذیت شدیم ناراحت...

به هر حال دیگه سال بعد تو این مسابقات نیستم چون دوران دانش آموزی م تمام شد!!! 

همین!

 

و...غزل!

 

امروز گم کردم تو را در نا کجای شعر

کِی رد پایت حل شده در موج های شعر؟

من واژه واژه چیده ام طرح نگاهت را

تا قاب سازد چشم هایت را نمای شعر...

من خسته ام تا پا به پایت... با خیالت هم...-

- در سنگلاخِ عشق تو لنگ است پای شعر...

درگیر تنهایی شدم شب گریه هایم را...-

- خندیدی از این که شدم من مبتلای شعر!

تا ماجرای روز و شب هایم غزل باشد

روزم به شب کِی می رسد بی ماجرای شعر

با هر غزل چشمت زدم آتش به پا کن باز...

اسپند را حالا بچرخان لابه لای شعر...!

 

و در پایان...

 

                 مستجاب شد...ولی زود

                                                  دعایت را می گویم مادربزرگ!

                     پیر شدم....!

                                                

برام هیچ حسی شبیه تو نیست....

 

 

حس می کنم تو رو تو هر شبِ خودم

 

من عاشقِ همین احساسِ تو شدم....

                            

                                            ......*ماه ِ عسل*.....(مهدی یغمایی)

 

سلام

 

ماه ِ رمضون همگی مبارک! بهترین ها رو برای همتون آرزو میکنم...

 

سعی کنیم تو این ماه ببخشیم تا بخشیده شیم... سعی کنیم برا همه دعا کنیم

 

و اگه یادمون بود اول دعا هامون سر سفره ی افطار بگیم : "اللهم عجل

 

لولیک الفرج" اگه یادتون بود برای من هم دعا کنید خیلی!

 

 و یه نکته:

 

متن هایی که تو پایانِ همه ی شعرام می نویسم بعضی هاش مالِ منه خیلی

 

هاش مال من نیست لطفا نقل قول کردنی نگید از منه از این به بعد اونایی

 

 که مالِ خودمه زیرش مینویسم که مالِ منه!! مرسی...

 

همین!

 

 

و...غزل!

 

 

 

غیر ممکن شده ست راهی که، می رسانَد مرا به تو گاهی...

 

مثل بغضی میان بارانم...می کِشم از تهِ دلم آهی...

 

جمعه ها ختم می شود به تو واشک چشمی که دوستش دارم

 

درو دیوار پر شده از غم... تو که از دردهام  آگاهی ...

 

گفته بودم که می رسم تا تو...پیش رویم چقدر تاریکی ست

 

تهِ این جاده ای که من هستم منتهی میشود به گمراهی

 

کاش می شد کنارِ من باشی، باورت باشد اینکه دلتنگم...

 

همه ی ندبه هام می گفتند که همین جمعه باز در راهی

 

مانعت شد گناه های دلم ! مانعت شد خودم که می دانم...

 

من همیشه برات کم بودم...من همیشه سرِ بزنگاهی -

 

- مانده ام تا بزرگتر بِشَوم...مانده ام تا که لایقت باشم

 

سهم دستان تو شوم...شاید! بی تکبر، بدون اکراهی...!

 

 

 ودر پایان...

 

 شده ام معادله ی چند مجهولی...

 

                                   این روزها هیچ کس از هیچ راهی

 

مرا نمی فهمد............

 

                                                 " یا علی"

آتش بگیر تا ببینی چه می کشم...!

درکم این است!

 

                 شاعری یعنی....

                                         یک نفر ذوقِ دردسر دارد....

 

                                                               "محمدعلی بهمنی"

 

سلام....

 

اگه دیر اومدم ببخشید...درگیر کنکور و... بودم!برام دعا کنید برای من و

 

همه ی کسایی که با من کنکور دادن...!

 

این روزها،روزهایم را دوست دارم....زندگی را دوست دارم!کار دنیا را

 

می بینی حتی خودم را هم دوست دارم........

 

و...باز با غزل اومدم....نقد یادتون نره!

 

 

و....غزل

 

 

 

هر روز از این جاده از این بن بست بی پایان

 

دارم عبورت می کنم ....با خاطره هامان

 

این بغض های من که خاری در گلویم بود

 

حالا سپرده هق هق اش را دست این باران....

 

پاهای تو لرزید....کم کم باورت کردم!

 

این که دوباره تو نبودی مرد این میدان...

 

حالم که تعریفی ندارد....خوب می دانی!

 

دیگر برای من شدی یک درد بی درمان...

 

من با تمام خاطراتت زنده ام....برگرد

 

اما دوباره خاطراتم را نگیر آسان....

 

 

 

ودر پایان....

 

                 گفتی " دوستت دارم " و من به خیابان رفتم....

 

 

    فضای اتاق برای پرواز کافی نبود....

 

 

 

" تا نیستم....

               مراقب دلتنگی هایتان باشید...."

 

                                                                "یا علی"

 

زیر چتر دلتنگی ام یاد توست که می بارد...

سلام...

 

 

غزلی که می ذارم سه روز پیش نوشتم و به مناسبت روز مادرو...

امیدوارم همیشه ارزش مادر رو بدونیم...همیشه! نه گاهی اوقات...!دعا می کنم همه ی مادرا + مادر

 خودم همیشه کنارمون باشند...همیشه!

 

 

و...غزل!

 

 

گیس هایم تو را پریشانند... دست گرمت کجا زمستان شد؟

 

رفتی و چتر آرزو هایم ، روی دلتنگی تو باران شد

 

هی صدا می زنم تو را هر شب ، وسط خواب های تکراری

 

سهم تو دور بودن از قلبم ، سهم من میله های زندان شد

 

موج آشوب درد هایم را ، دست لطفت پناه بود اما...

 

ساحل امن زندگی انگار،مُهر تقدیر خورد و طوفان شد

 

قصه هایم هنوز می ترسند!مادر خوب قصه ها برگرد

 

باز می خوابمت تو را وقتی چشم هایم دوباره باران شد...

 

آرزو کرده بودمت اما...چشم هایم دوباره می دیدند...

 

تن سپردی به قصه ها رفتی ،آنچه فکرش محال بود آن شد!

 

دست هایم دوباره می لغزند روی سنگ مزار تو امشب

 

سرنوشتم اگر چه تنهایی ، رفتن تو اگر چه آسان شد....

 

 

 

و در پایان...

 

 

آنقدر از هم دوریم که وقتی  تو به شب می رسی....

 

 

                                                                     ....من از سحر گذشته ام!!!!

"زمین را  نمی بخشم

                                که اینگونه می چرخد...."

 

 

                                                                             "یا علی"

 

 

احساس سوختن به تماشا نمی شود...

خوبم...

درست مثل مزرعه ای كه

محصولش را ملخ ها خورده اند

دیگر نگران داس ها نیستم...!

 

 

سلام...

 

امشب با یه غزل اومدم غزلی که زیاد نو نیست اما....به هر حال!

 

 

حالا که هم بغضم شدند این ابرهای سرد

 

دیگر چه فرقی می کند هم خانگی با درد

 

ای کاش در سنگینی بغضم تو می دیدی

 

دنیای دور از چشم های تو چه با من کرد

 

حالا به جای خالی تو عادتم دادند...

 

انگار می دانند من چون عاشقی شبگرد_

 

_درگیر چشمان توأم در خواب و بیداری

 

حالا برای دیدن غم های من برگرد...

 

اصلاً چه امیدی به رویاهای دیروزم

 

وقتی همیشه می شوم از چشم هایت طرد!

 

این شعر ها آغازِ درد دختری شد که...

 

با زخم های دائمت حالا شده یک مرد...!

 

 

ودر پایان...

 

                اگر تو این سوی دنیا روی نیمکتی تنها نشسته ای

            

               و همه ی آنچه نداری کسی ست....

 

شاید....

                 در آنسوی دنیا کسی روی نیمکتی دیگر تنها نشسته است

 

                 و همه ی آنچه ندارد توئی....

 

نیمکت های دنیا را چقدر بد چیده اند....!

 

                                                          "بهار 90"

سلام....

 

گاهی فعل ها

چنان سریع ماضی می شوند

 که باور نمی کنی

می گویند...می گفت

می شود...شد

و رفت

رفت...

و رفت

و دیگر هیچ گاه

باز نخواهد گشت

 

 

چهارپاره

 

 

 ...هرگز نبودی تا ببینی دردهایم را

 

وقتی گمان کردی که بی تو سرخوش و مستم

 

وقتی نفهمیدی که در چشم تو گم بودم...

 

حالا ببین بی تو کجای زندگی هستم!

 

 

سنگین تر از روح من افتادی در این بن بست...

 

دیگر برای رفتن از رویای من دیر است

 

نه!تو نباید از نگاهم دورتر باشی...

 

برگرد!در قلبم برایت جای کافی هست...

 

 

"باران"که میبارد دلم آرام می گیرد...

 

در تنگنای چشم تو آهسته می میرم

 

ای کاش بودی در کنار دست سردم تا...

 

باور کنی بی تو من از این زندگی سیرم!

 

 

معنای دلتنگی برایت گنگ و مبهم بود...

 

یک لحظه با من باش تا باور کنی... شاید!

 

بی تو تمام هستی من غرق دلتنگی ست...

 

وقتی که باید بگذرم از عشق تو...باید!

 

 

ودر پایان...

 

               گم شدن را دوست دارم....

 

                                                  کاش زودتر پیدایت کرده بودم!!!

 

                                                                                       "بهار90"

نرم نرمک میرسد اینک بهار...خوش به حال روزگار!!!


سال نو همگی مبارک...ببخشید که دیر اومدم!

 

من نام کسی نخوانده ام الا تو...

با هیچ کسی نمانده ام الا تو...

عید آمد و من خانه تکانی کردم...

از دل همه را تکانده ام الا تو...

                                      "جلیل صفر بیگی"

در پایان...

 

                   دست هایم مال تو...

                                                   بودنت را به من قرض می دهی؟؟؟...

                                                                                               "بهار ۹۰"

دلتنگ با تو بودنم اما...نمی شود!


دلتنگ باتوبودنم امانمی شود

بغضی نشسته توی دلم وانمی شود

چشمت هزارجمله به من گفت.ناب ناب

چشمت هزارجمله که معنا نمی شود

این هم قلم.دوبال برای خودت بکش

یامی شودکه پربکشی یانمی شود

هی فکرمیکنم که غزل دست وپا کنم

دستم به احترام قلم پانمی شود

خانم اجازه بوی مرامی دهی ولی

من مانده ام چرامن وتو مانمی شود؟

من درکلاس هستم بابا ، نه. آب ، نه

وقت مرورآب وبابانمی شود

خانم اجازه من بلدم بخشتان کنم

خورشید. نه. ستاره. نه. اینهانمی شود

خانم اجازه روی لبم بود.غیب شد

مهتاب. نه. نسیم. نه. ای وا نمی شود

من گریه ام گرفته. به من صفرمی دهید

فرداجواب می دهم.آیانمی شود؟

فردا ولی به میمنت چشم های تو

فردا دوباره بغض دلم وا نمی شود

 /?/



و در پایان...

              قوانین علم را بر هم زده ای...

                                       نبودنت وزن دارد تهی اما...سنگین!!!

 

                                                                                   "یا علی"

نبسته ام به کس دل…نبسته کس به من دل!

 

"آدم برفی ها یاد تو را آب نمی کنند…"

 

سلام…

 

خدا رو شکر امتحانات این ترم هم به خوبی تموم شد…واقعاً شکرش! حس سبکی بهم دست داده شایدم حس خوشبختیِ…نمیدونم!!!

تو رادیو یه حرف جالب شنیدم...مجری می گفت: برای زیستن 2 قلب لازم است قلبی که دوست بدارد... وقلبی که دوستش بدارند...! واقعاٌ بعضی وقتا اِنقدر تو خودمون و رویا هامون غرق میشیم که یادمون میره واسه چی اومدیم و کجا قراره بریم!کاش یادمون باشه یکی اون بالا همیشه منتظره ما نشسته...کاش قدرشُ بدونیم کسی رو که دیوانه وار عاشق ماست و اونوقت ما خودمونُ درگیر عشق هایی کردیم که به قول اوریانا فالاچی یه حقه ی گنده ست که واسه سرگرم کردن مردم ساخته شده!!! واین که تو جایی خوندم "عشق خطای فاحش فرد در تمایز یک فرد معمولی از بقیه آدم های معمولیست(برنارد شاو)" البته نه همه ی عشق ها...

واما راجع به پست امروز…که یه چارپاره ست از روزهای  خوب تنهایی… میدونم که پُر از ایرادُ، اشکال معنایی و…ا ست اما دوسش دارم!

 

واما…چارپاره!!!

 

 

"ازبارانی که رفت…"

 

 

آغاز قصه چند حرف و لحظه ای مکث و…

 

باران!دوباره آسمان ابری و سرگردان!

 

حالا تو رفتی…مانده ام بی تو نگاهم کن

 

یک عمر در زیر نگاه عاشق باران...

 

 

این روزها باران برایم حکم دلتنگی ست

 

این روزها دائم برایت اشک می ریزم

 

من عاشق خوبی برای تو نبودم...نه!

 

حالا قلم،کاغذ،ومن که پشت این میزم...

 

 

من انتظار چشم هایت را کشیدم تا...

 

معلوم باشد غربتم در قلب ساعت ها

 

درد من این جا بی تو بودن بود اما حیف!

 

حتی همین حرفم  شده در جیب پاکت ها...

 

 

خالی شدم از شعر برگرد و تماشا کن...

 

این جا من از قحطی چشمان تو سرشارم...

 

وقتی تو راحت در نگاه ساکتم گفتی :

 

"حالا نمی دانم...چه احساسی به تو دارم..."

 

 

و در پایان...

 

        "روزهاست از سقف لحظه هایم یاد تو می چکد...

 

                                       باران که بند بیاید از این خانه می روم!!!..."

 

                                                                                                 "زمستان 89"

 

 

 

 

دلتنگی...

 

برای" رزیتای" عزیزم که ستاره ی شب ها ی بی ستاره ام شد!

 و... آرزوی قشنگ روزهای تنهایی ام..."

 

 

پیراهن دلتنگی...

 

دستت که می لغزد از این دستان خاموشم

حس می کنم با سردیِ طوفان هم آغوشم

 

                                     اجبار شد تنها دلیل عشق تو اما...

                                    من بعد چشمان تو تنها زهر می نوشم

 

حتی من از آغاز قصه حس نکردم که...

سنگینی چشمان تو افتاده بر دوشم!

 

                                            رفتی و سرمای نبودت مانده در قلبم

                                            پیراهن دلتنگی ام را باز می پوشم...

 

بعد از تو من در کنج رؤیای شب تارم

آهسته می گویم که..."یاد تو فراموشم"

 

                                                                                  "برگ ریزان 89"

باید بروم...

 

برای ماندگاری گاهی باید رفت...

                                                  "اما بدان که شب از نقطه ای شروع می شود که تو چشمان

                                                  روشنت را می بندی..."    

باید امشب بروم

باید امشب چمدانی را که به اندازه ی تنهایی من جا دارد بردارم...                                                       

                                                         و به سمتی بروم...   

                                                                                         کفش هایم کو...؟؟؟!                      

 


"برگرد که بی تو زندگی میمیرد..."

 



دلشوره های پاییز

 

 

 

 

               این جا تمام حرف هایم سخت می ترسند

 

              از پاسخی مبهم ،نگاهی تلخ همچون سَم

 

               دیگر مجالی نیست تا برگردم از این راه

 

               حتی اگر باشم برای چشم هایت کَم...!!!

 

           

               دیگر پذیرفتم که اقبالم بد و شوم است

 

              مردم برای درد هایم نسخه می پیچند

 

              حتی تمام ابرها من را رها کردند...!!!

 

               این جا مرا چون جاده ها دلسرد می بینند

 

 

               پاییز هم شد وارث دلشوره های من

 

               دلگیرم ازاین چشم های سرد و بارانی

 

               وقتی که دیگر جا برای آرزویم نیست

 

               بیهوده است این انتظار سخت وطولانی

 

 

               اندوه قلب خسته ام این حرف ها را گفت

 

               می گفت دوری آتشی بر جان خِرمن بود!!

 

              دیگر کجای قصه دنبال دلت باشم....؟؟؟؟

 

              وقتی تمام سرنوشتت دوری از من بود...!

 

 

 

 

           

جوهر خودکارهایم که تمام شد

                                      تازه یادم آمد چه می خواستم برایت بنویسم!!!

 

چندی بود سخت می ترسیدم به چشمانت زل بزنم...

می ترسیدم...

                       درون نگاهت گم شوم...

                                                            سخت می ترسیدم!!!

حالا که نیستی...

                         چقدر حسرت می خورم تا لحظه ای...

تنها لحظه ای در نگاهت غرق شوم...

                                                        افسوس...


 

 

    هل مِن محیص؟(گریزی هست؟)

 

- شما آن پایین ، چیزی که گفته بودیم پیدا کردی؟

- من فراموش کرده بودم که دنبال چه چیزی باید بگردم؟

- چرا فراموش کردی؟

- چون کار می کردم. از صبح تا شب جان می کندم. برای یک وعده غذا مجبور بودم مثل سگ بدوم. وقتی غذا می خوردم دوباره گرسنه می شدم و مجبور بودم دوباره کار کنم. زندگی من همه اش شده بود کار و کار و کار.

فکر به دست اوردن آسایش همه چیز را از خاطرم برده بود. هرچه بیشتر دنبال آسایش می رفتم آن را کمتر به دست می آوردم.

ما آنجا مظلوم بودیم.

- از کسی کمک نخواستی؟

- نه.

- ببریدش.

- اعتراض دارم!

- به چی؟

- شما ما را گول زدید. آن پایین هیچی نمی شد پیدا کرد. آن جا حتی خودمان را هم فراموش کرده بودیم. شما زیادی از ما توقع داشتید.

این درست نیست.

- ببریدش ، باید تا صبح دور خودش بچرخد.

 

ادامه نوشته

این روزها لج کرده ام با روزهایی که

دائم تو را در ذهن من تکرار می کردند

اما برای دیدنت آیینه های من

این لحظه های خسته را انکار می کردند

 "این جا سکوتی بهتر از قلبم ندیدم من"

مثل کبوتر خسته أم از این همه پرواز

من با هراسی گوشه ی دامت نشستم تا

یک بار دیگر سایه أت روی سرم سنگین

یک بار دیگر بشکنی قلبِ منِ تنها

 "شاید دوباره قسمت تنهایی أم باشی"

حالا که عشقت باعث تنهایی من شد

حالا که پژمردند این گل های نرگس هم

تو ساکت و آرام اما چشم های من

دنبال چشمان ترک خورده ست با این غم

"حالا که صبرم سر شده دیگر نگاهم کن"

در دست های سرنوشم مانده أم مبهوت

دیگر نگاه سرد و سنگینی نمی بینم

حالا تو را گم کرده أم این روزها حتی

دیگر برای دیدنت این جا نمی شینم

"این بار هم تا آمدم محکم بگو برگرد"

این که مرا از کوچه های عشق می راندی

این که دلت پیش کسِ دیگر گرفتار است

اما هنوز از آتش قلبم خبر دارم

دیگر نگاهم بعد تو بیدارِ بیدار است

"دیگر سراغت را نمی گیرم برو خوش باش!!!!!!!!!!"

اینم یه غزل، اینبار از خودم...

 

 

 برای همه ی دلتنگی هایم!!!

 

 

بی بهانه...

 

 

اگر چه در نظرت بی بهانه گمراهم        

 

برای فتح نگاهت هنوز در راهم

 

زمان پر زدن عشق ما از این برزخ

 

پر از غرور و امیدی، و من پر از آهم

 

چقدر آرزو کنم کنار من باشی ؟؟؟

 

چقدر آرزو کنم که ما دو تا با هم...

 

اگرچه سنگ دلم!  فرصتی دوباره بده

 

ببین که در دلِ کوهم ولی پر از کاهم...

 

و باز آخر راهم به  ناکجا بند است

 

ببین که بی تو دوباره اسیر یک چاهم

 

 

دلم تنگ است...

                       مثل زمانی که...

                                               تو نیستی!!!

 

 

دلم برای کسی تنگ است

 

که آفتاب صداقت را

 

به میهمانی گل های باغ می آورد

 

و دست های سپیدش را

 

به آب می بخشید

 

دلم برای کسی تنگ است

 

که آن دو نرگس جادو را

 

به عمق آبی دریای واژگون می دوخت

 

دلم برای کسی تنگ است

 

که همچو کودک معصومی

 

دلش برای دلم می سوخت

 

و مهربانی را

 

نثار من می کرد

 

دلم برای کسی تنگ است

 

که تا شمال ترین شمال

 

و در جنوب ترین جنوب

 

در همه حال

 

همیشه در همه جا

 

آه...

 

                   با که بتوان گفت؟؟؟

 

که بود و با من

 

پیوسته نیز بی من بود...!!!

 

و کار من ز فراقش فغان و شیون بود

 

کسی که بی من ماند...

 

کسی که با من زیست...

 

کسی...

 

             دگر کافیست!!!

 

                                         «حمید مصدق»

و...

 

 

من تمنا کردم

 

که تو با من باشی...

 

تو به من گفتی

 

                       ـ هرگز، هرگز!

 

پاسخی سخت و درشت

 

و مرا غصه ی این

 

                         هرگز کُشت...!

 

                                                 «حمید مصدق»

در

     رهگذار

                  باد...

 

 

با خویشتن نشستن

 

در خویشتن شکستن

 

بعد از تو در شبان تیره تار من،

 

دیگر چگونه ماه

 

آوازهای طرح جاری نورش را

 

تکرار می کند

 

بعد از تو من چگونه...

 

این آتش نهفته به جان را،

 

خاموش کنم؟

 

این سینه سوز درد نهان را،

 

بعد از تو من چگونه فراموش می کنم؟

 

من با امید مهر تو پیوسته زیستم

 

  بعد از تو؟

 

  ـ این مباد ـ

 

       که بعد از تو

 

                       نیستم...

 

بعد از تو آفتاب سیاه است

 

دیگر مرا به خلوت خالص تو راهی نیست

 

بعد از تو،

 

در آسمان زندگی ام مهر و ماه نیست

 

   بعد از من

 

              آسمان

 

                        ـ آبی ست

 

    آبی،

    

       مثل همیشه...

                            آبی!!!

 

                                           «حمید مصدق»

 

 

خاطرت جمع!حال من خوب است

گرچه بی تو همیشه تنهایم

گرچه دلتنگ می شوم گاهی

گرچه از عمق درد می آیم

 

هیچ فرقی نمی کند اما

خنده ام گریه،گریه ام خنده ست

او که دلبسته ی تو شد اول

تا به آخر همیشه بازنده ست

 

من به تو فکر می کنم هرشب

به صدای تو پشت این خط ها

به منی که هنوز می ترسد

گم شود عشق توی عادت ها

 

نگرانم نباش!چیزی نیست

اصلا ً از هرچه هست دلگیرم

خاطرت جمع!حال من خوب است

گرچه دائم بهانه می گیرم

 

با خودم ماندم و بزرگ شدم

در دل ِ گریه هام خندیدم

و به روی خودم نیاوردم

مثل زخمم عمیق خوابیدم

 

فکر کردم به اینکه بعد از مرگ

چه برایت به ارث بگذارم؟

شاید این چارپاره ها کافی ست

تا بفهمی که دوستت دارم....

                                   "صدیقه حسینی"

                              

                                    

می دانی!!!

 

دارم به بی انصافی ساعت هایی که گذشت فکر می کنم...

به این که هی دکمه های ماشین حسابم را فشار می دهم اما هنوز نمی دانم چند تا...

دوستت دارم!!!آن وقت تو...بگذریم.

                                                           (...!؟؟!)