"آدم برفی ها یاد تو را آب نمی کنند…"

 

سلام…

 

خدا رو شکر امتحانات این ترم هم به خوبی تموم شد…واقعاً شکرش! حس سبکی بهم دست داده شایدم حس خوشبختیِ…نمیدونم!!!

تو رادیو یه حرف جالب شنیدم...مجری می گفت: برای زیستن 2 قلب لازم است قلبی که دوست بدارد... وقلبی که دوستش بدارند...! واقعاٌ بعضی وقتا اِنقدر تو خودمون و رویا هامون غرق میشیم که یادمون میره واسه چی اومدیم و کجا قراره بریم!کاش یادمون باشه یکی اون بالا همیشه منتظره ما نشسته...کاش قدرشُ بدونیم کسی رو که دیوانه وار عاشق ماست و اونوقت ما خودمونُ درگیر عشق هایی کردیم که به قول اوریانا فالاچی یه حقه ی گنده ست که واسه سرگرم کردن مردم ساخته شده!!! واین که تو جایی خوندم "عشق خطای فاحش فرد در تمایز یک فرد معمولی از بقیه آدم های معمولیست(برنارد شاو)" البته نه همه ی عشق ها...

واما راجع به پست امروز…که یه چارپاره ست از روزهای  خوب تنهایی… میدونم که پُر از ایرادُ، اشکال معنایی و…ا ست اما دوسش دارم!

 

واما…چارپاره!!!

 

 

"ازبارانی که رفت…"

 

 

آغاز قصه چند حرف و لحظه ای مکث و…

 

باران!دوباره آسمان ابری و سرگردان!

 

حالا تو رفتی…مانده ام بی تو نگاهم کن

 

یک عمر در زیر نگاه عاشق باران...

 

 

این روزها باران برایم حکم دلتنگی ست

 

این روزها دائم برایت اشک می ریزم

 

من عاشق خوبی برای تو نبودم...نه!

 

حالا قلم،کاغذ،ومن که پشت این میزم...

 

 

من انتظار چشم هایت را کشیدم تا...

 

معلوم باشد غربتم در قلب ساعت ها

 

درد من این جا بی تو بودن بود اما حیف!

 

حتی همین حرفم  شده در جیب پاکت ها...

 

 

خالی شدم از شعر برگرد و تماشا کن...

 

این جا من از قحطی چشمان تو سرشارم...

 

وقتی تو راحت در نگاه ساکتم گفتی :

 

"حالا نمی دانم...چه احساسی به تو دارم..."

 

 

و در پایان...

 

        "روزهاست از سقف لحظه هایم یاد تو می چکد...

 

                                       باران که بند بیاید از این خانه می روم!!!..."

 

                                                                                                 "زمستان 89"